Fæðingarsagan

Okei! Núna kemur fæðingarsagan. ATH! Að ég var engan vegin með tímann á hreinu, en ég fékk fæðingarskýrsluna mína frá sjúkrahúsinu, og þar stóðu tímarnir og hvað var í gangi.

FYRIR FÆÐINGU:

Eftir að hafa legið heima fyrir í 3+ vikur algjörlega buguð af meðgöngueitrun, það er: háum blóðþrýsting, hröðum púls, óstöðvandi hausverk, sjóntruflunum, eyrnasuði, flökurleika, þyngslum fyrir brjósti og svo framvegis, var ég loks lögð inn á spítala í Horsens þann 24. Mars. Þar dvaldi ég í 1 nótt, en þar sem að ég var einungis komin 34+ vikur og þeir ekki tilbúnir að taka á móti barni fyrir 35 viku, ákváðu þeir að senda mig á spítalann í Randers. Þangað hélt ég alein, ströppuð niður á börum, með sjúkrabíl. Hjörtur og mamma keyrðu til Randers um 2 klst. á eftir mér. Í Randers var mjög erfitt að dvelja, líkamlega og andlega. Fyrst var ég á stofu með annari óléttri konu, mjög indæl, en henni fylgdi því miður mikill gestagangur og læti. Þegar meðgöngueitrun á í hlut, þá þarf viðkomandi að vera í dimmu herbergi með lítilli sem engri truflun og fá hvíld. Ekkert af þessu fékk ég og vægast sagt bugaðist eftir 2 nætur. Hjörtur og mamma fundu mig þá inná klósetti, útgrenjaðri, alveg búin á því líkamlega! Þá heimtuðum við sér herbergi fyrir mig, og það fékk ég.

Dagarnir liðu þannig að ég fór í blóðprufur, þvagið mælt og stixað og fylgst með blóðþrýstingnum. Ég hugsa að ég hafi fengið sirka 50x nálar í mig á öllum þessum tíma. Hjörtur og mamma komu yfirleitt seinnipartinn og voru hjá mér í nokkrar klst. en það tók um klukkutíma að keyra aðra leið til Randers, svo að þetta var heilmikið prógram fyrir alla. Líkami minn var kominn í ástand sem ég vil aldrei fara í aftur, og gat ég einungis farið úr rúminu til þess að fara á klósettið eða fyrir utan herbergið að fá mat. Annars var ég keyrð um í hjólastól.

Mikil óvissa var á hverjum degi, en ég fékk mismunandi svör frá mismunandi læknum. Sett af stað á næstu dögum – Nei, halda þetta út lengur – Fer í keisara – Nei reyni að fæða. Ég var mjög óánægð með þessi samskipti við læknana, en hjúkkurnar voru yndislegar blessaðar.

FÆÐINGIN:

Þann 29. Mars um kl. 9:30, á afmæli góðvinkonu minnar  Lady Gaga, hitti ég enn einn lækninn. Hún vildi setja mig af stað…Loksins! Mér leið einsog að ég hefði verið nú þegar frelsuð. Ég sá endann nálgast og gat ekki beðið eftir að fá að hitta dóttur mína. Mig langaði að knúsa þessa ókunnugu konu, lækninn, og jafnvel kaupa “Best-Friends” hálsmen og gefa henni BEST helminginn. Svo æðisleg fannst mér hún vera!

Hún byrjaði á að skoða mig og athuga hvort leghálsinn minn væri nógu mjúkur í þetta ferli, þar sem að ég var einungis komin 35 vikur. Allt virtist glimrandi mjúkt og fínt þarna niðri og hún hafði fulla trú á því að ég gæti fætt sjálf. Hún varaði mig samt strax við að þetta ferli gæti tekið 2-3 daga og ég yrði að vera þolinmóð.

Um kl. 11 kom ljósmóðir inn og setti upp 1 stíl. 2 klst. síðar var ég strax byrjuð að finna fyrir meiri samdráttum en rólegt enn. Um kl. 16 kom ljósan aftur inn og setti upp stíl nr. 2. Þá var ég komin 1 í útvíkkun. Eftir þetta fór nánast strax að finna fyrir hörðum samdráttum og gerðist þetta allt mjög hratt og hart.

Uppúr 19 fannst mér verkirnir orðnir harðir og um mínúta á milli. Hjúkkan kom og athugaði mig og ég sagði henni frá þessu en hún hélt að um væri að ræða "plat"verki, þar sem að ég lá bara í rúminu. Hún áttaði sig kannski ekki á því að ekki fyrir mitt litla líf gat ég staðið í lappirnar eða gengið um útaf verkjum, en guð minn góður mig langaði sko til þess, haha. En okok, ég hlustaði á hjúkkuna og reyndi að trúa að þetta væru "plat"verkir.

Uppúr 20:30 voru verkirnir orðnir ansi harðir og ég átti erfitt með að tala við Hjört. Þá kallaði ég aftur á hjúkkuna og sagði að þetta bara gætu ekki verið platverkir! Þá hringdi hún á kvennadeildina og bað ljósuna um að kíkja á mig. Jújú, þegar ljósan kíkti á mig þá var ég komin með 4 í útvíkkun og var ég þá færð yfir á fæðingarganginn.

Þegar við komum á fæðingarstofuna var gert tilbúið fyrir mænudeyfingu, en ég VARÐ að fá hana til að halda blóðþrýstingnum í góðu jafnvægi svo að ég myndi ekki fá fæðingarkrampa (tengt eitruninni). Sá sem sá um að setja upp deyfinguna var upptekinn í augnablikinu, en deyfingin fór í gang um kl. 23. Á þessum tímapunkti var ég komin með 5 í útvíkkun . Ég var mjög fegin að losna við verkina í smástund og gat þá talað nokkuð eðlilega við Hjört aftur, ef ekki bara með nokkra brandara í pokahorninu.

Klukkutíma síðar, eða á miðnætti, þá ÁTTI ég að pissa. Ég veit ekki hvort það sé tengt því að hafði fengið mænudeyfingu, en það var mikilvægt að tæma blöðruna. Þær spurðu mig hvort ég gæti labbað á klósettið, en það var nú ekki í boði og komu þær því með hjólastól með gati. Þar sat ég half meðvitundarlaus en ég náði þó að láta þau vita að nú væri sko að líða yfir mig. Þá var haldið á mér beint í rúmið og kælt ennið – Hjörtur flottur í því. Eftir þetta var ég með hægan hjartslátt og fékk súrefnisgrímu. Útvíkkunin var komin í 6 á þessum tímapunkti.

Um 10 mínútum síðar var útvíkkunin orðin 7 en ákveðið að sprengja belginn þar sem að mín líðan var ekki nógu góð.

Á 20 mínútum, eða kl. 00:30 var útvíkkunin komin í 10 og kominn mikill þrýstingur og smá þörf fyrir að rembast. Vegna líkamlegs ástands, var ég “föst” í hliðarlegu, en ég hafði ekki orku eða vilja til að breyta um stöðu. Ég gat ekki haldið uppi löppinni sjálf, svo að Hjörtur varð að halda henni uppi í hvert skipti sem að hríð byrjaði. Þetta var alls ekki staða sem ég hafði hugsað mér að fæða í og hugsa að ég muni aldrei gera það aftur á hlið.

Næstu 23 mínúturnar fóru í að rembast og kl. 00:53 fæddist Karítas Björk Hjartardóttir, 2480 gr. og 48 cm, eða um 10 merkur. Fegurst allra.

EFTIR FÆÐINGU:

Eftir að við litla fjölskyldan höfðum fengið nokkrar klst. Saman, var Karítas færð niður á barnadeild og færð í hitakassa. Þetta var að mestu gert til öryggis, en hún var mjög þroskuð og flott ung dama sem þurfti ekki mikla hjálp.

Foreldrarnir þurftu því að skilja litlu prinsessuna sína eftir og fara aftur upp í herbergi og leggja sig í nokkrar klst. Nema hvað, að eftir 45 mín, kl. 06:45, var byrjað að BORA í næsta herbergi. Þvílíkur hávaði og augljóst að það yrði engin hvíld. Við gátum ekki fengið að fara í annað herbergi.

Við tóku 2 dagar ÁN svefns, en mikið umfang var að vera með fyrirbura sem VARÐ að drekka á 3 tíma fresti, talið frá því að gjöfin byrjaði. Ná í mjólkina og hita, gefa Karítas að drekka úr staupglasi (mjög tímafrekt), láta Karítas ropa og sofna, pumpa brjóstin, mjólkin í flöskur og inn í kæli. Þarna var kannski 1-1.5 klst. Til að gera einhvað annað, einsog að sofa, þrífa sig og svo framvegis. GÍFURLEGA ERFITT TÍMABIL. Karítas var þó mjög stillt og prúð auðvitað. Þessa daga ferðaðist ég um í hjólastól en ég var með mikinn svima.

Eftir 2 erfiða daga á spítalanum í Randers fengum við pláss í Horsens, öllum til mikillar gleði og léttis.

Á hreiðrinu í Horsens dvaldi ég í 5 nætur með Karítas. Hjörtur fékk að gista 2 eða 3. Þessir dagar voru svakalega erfiðir fyrir mig líkamlega en ég var að losa mig við eitrunina, algjörlega ósofin frá því að ég var sett af stað. Fyrstu 4 dagana fékk ég sprautur í lærin gegn blóðtappa, fór í blóðprufur og fylgst með blóðþrýstingnum, sem var ennþá hár. Mjög undarleg líðan fór að herja á mig, eflaust vegna svefnleysis, en ég var orðin svo þreytt að þegar ég lá í rúminu gat ég ekki hreyft líkama minn eðlilega, þótti óþæginlegt að snerta og strjúka hendurnar, og fannst einsog að einhvað væri að renna undir húðinni. Þetta var gífurlega mikil vanlíðan og mér fannst ég ekki treysta mér til að sjá um Karítas. Ég fæ þessa tilfinningu ennþá í dag ef ég er orðin mjög þreytt, en ekki jafn slæma, það er undarlega tilfinningin í líkamanum.

Eftir nokkra daga fóru hlutir að lagast og allt fór upp á við, þrátt fyrir að Karítas þurfti að fara í ljós en hún fékk fyrirbura-gulu og var ansi löt að drekka og vera vakandi. Ljósin gerðu henni gott og varð hún fljótlega allt annað barn. Hjúkkurnar í Horsens voru þær bestu sem finnast á jörðinni, það er ég viss um. Þær vildu ALLT fyrir okkur gera og hjálpuðu mér mjög mikið í sambandi við brjóstagjöf en Karítas var ekki með nógu mikinn kraft og þroska til að taka það fyrst.

Þessar 4 bls. segja ekki nærrum því frá öllu því sem gekk á, þá sérstaklega frá spítalavistinni í Randers, en ég læt þetta duga.

Það sem skiptir máli þegar á hólminn er komið, er að ég á dóttur. Fullkomna dóttur sem ég á, og mun elska alltaf. Hún er gullið mitt og demantur og ég mun vera hamingjusamasta manneskja jarðar að eilífu útaf henni.